ชีช้ำกะหล่ำปลี

ย้อนความ

 

 

เขตบ้านฉันร่ำๆจะเป็นเขตผู้ประสบภัยมานานแล้ว

เนื่องจากว่าฉันอยู่ในเขตบางเขน อันใกล้ชิดสนิทสนมกับสายไหม

พอสายไหมท่วม ท่วม แล้วก็ท่วม จึงเป้นที่หวาดวิตกว่าน้ำจะท่วมบ้านตัวเองในไม่ช้า

 

แต่รอแล้วรอเล่า น้ำก็ยังไม่ยอมมา =3="

 

ในขณะที่บ้านย่า ที่พหลโยธิน กิโลเมตร๒๗ ท่วมจนถึงเอวแล้วและเพิ่งอพยพไป

ด้วยความเป็นห่วงบ้าน ย่าจึงขอให้พ่อเข้าไปเอากุญแจบ้านที่แม่บ้านไปฝากเพื่อนบ้านไว้มาให้

 

การซ้อมการเป็นผู้ประสบภัยจึงเริ่มต้นขึ้น

 

=====================================

 

การเดินทรางเริ่มต้นขึ้นที่ราวบ่ายสามโมงครึ่ง

ปกติแล้ว การเดินทางจากบ้านของฉันไปยังบ้านย่า ใช้เวลาเพียง1ชั่วโมง บางครั้งก็ไม่ถึง แต่คราวนี้กลับเต็มไปด้วยความยากลำบาก

 

รถตู้ที่เดิมทีวิ่งมีนบุรีรังสิต ก็จอดเพียงแค่ถึงบิ๊กซีสะพานใหม่

คนบนรถตู้บอกว่า ให้รอรถทหาร เดี๋ยวจะมีรถทหารเข้ามารับไป

 

พอดีว่า มีรถเมล์ผ่านมา บอกว่า ไปถึงโรงเรียนฤทธิยะ ฉันกับพ่อจึงตัดสินใจขึ้นรถเมล์

 

พอรถเมล์สุดสาย ก็เป็นอันว่า ต้องนั่งรอรถทหาร นั่งรออยู่นาน เพื่อนร่วมทางก็พยายามโบกรถขนปูน ขนทรายที่ผ่านมา แต่ไม่เป็นผล จนกระทั่งรถเมล์ส้มผ่านมา ละบอกว่า จะวิ่งไปจนถึงกม๒๕ การเดินทางถึงดำเนินต่อไป

 

 

 

 รถเมล์ส้มมาได้ถึงกม ๒๕ ก็เป็นอันต้องกลับรถ เพราะระดับน้ำสูงถึงขาอ่อน ถ้าลุยต่อไปคงจะไม่ได้

จากนั้น ฉันและพ่อก็เดินเท้าต่อไปเรื่อยๆ ท่ามกลางน้ำที่ท่วมขัง

 

เห็นเด็กกลุ่มนึงกระโดดว่ายน้ำอย่างมีความสุข

เห็นผู้คนพยายามก่อกระสอบทรายกั้นซอยและคอยสูบน้ำจนแห้ง

เห็นวิวทิวทัศน์แปลกๆ

 

จนกระทั่ง ผ่านไปเจอเรือ เลยขอเขาติดมาจนกระทั่งมาถึงซอยหน้าโรงพยาบาลบีแคร์ อันเป็นซอยจุดหมายปลายทาง

 

ตอนนั้นก็เกือบห้าโมงแล้ว ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว

สิ่งที่รออยู่คือ หนทางเข้าซอยอีกกิโลเมตรกว่า

น้ำในซอยนั้น ท่วมสูงระดับเอวไปจนถึงเกือบอก ทำให้ยากต่อการลุยน้ำเข้าไปอีก

ความวังเวง เวิ้งว้าง ใกล้ตะวันตกดิน

กระแสน้ำที่ค่อนข้างแรงในช่วงสี่แยก

รวมไปจนถึงการที่ผู้คนอพยพไปเกือบหมดแล้ว เป็นอะไรที่น่ากลัวมากกกกกกกก

 

กว่าจะไปถึงบ้านย่าได้ ก็ห้าโมงสี่สิบ

ฉันและพ่อ ไปเอากุญแจที่ฝากไว้ ก่อนจะเข้าไปตรวจสอบสภาพบ้านย่า

 

สิ่งที่เห็น คือ โซฟาลอยน้ำ ข้าวของกระจุยกระจาย

เนื่องจากย่ารีบอพยพไปมา ถึงแม้ว่าจะขนข้าวของส่วนใหญ่ขึ้นชั้นสองไปแล้ว แต่ก็ยังเหลือของหลายชิ้นถูกทิ้งลอยน้ำอย่างน่าเสียดาย

 

หลังจากที่เอาของบางชิ้นที่ย่าลืมไว้เรียบร้อยแล้ว ฉันและพ่อก็เดินทางกลับด้วยความเร่งรีบ เนื่องจากกลัวว่ารถจะหมดเสียก่อน

 

 

 

โชคดีที่มีรถทหารเข้ามาช่วยอพยพคนออกไปจากในซอยนี้ ฉันและพ่อจึงได้กลับออกไป

ระหว่างทาง มีคนอยากอพยพมากมาย รวมถึงสัตว์เลี้ยงของพวกเขา

บางบ้านมีลูกหมาห้าตัวที่ต้องพาออกไป

 

แต่เนื่องจากรถทหารนั้นมุ่งหมายที่จะพาคนออกไปให้ได้มาก คนที่มีสัตว์เลี้ยงมากๆจึงต้องรอรอบต่อๆไปแทน

ระหว่างทางกลับไปสู่แยกทหารอากาศ อันเป็นปลายทางของรถทหาร

มีชาวบ้านลุยน้ำออกมา ข้อมือหัก ต้องการไปโรงพยาบาล

ทหารก็ช่วยขึ้นรถอย่างดี และเปลี่ยนเป้าหมายไปลงที่โรงพยาบาลภูมิพลแทน

 

ในตอนนั้น รพ ภูมิพลก็ถูกล้อมรอบโดยน้ำไว้แล้ว ทำให้การเดินทางเป็นไปอย่างเชื่องช้า

จากบ้านย่าของฉันไปจนถึงรพ นั้นใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง เนื่องจากรถทหารจำเป็นต้องหยุดรับผู้โดยสารเป็นระยะ

 

 

สุดท้าย กว่าจะถึงบ้านฉันก็สามทุ่ม เป็นการผจญภัยอันเหนื่อยยาก และทำให้ฉันรู้สึกถึงความเป็นจริงที่ว่า น้ำท่วมท่วมเป็นอย่างไร

 

 

ตอนต่อไป ไดอารี่น้ำท่วม (๒) เมื่อน้ำมาถึงบ้าน