ชีช้ำกะหล่ำปลี

นับย้อนไป31ธันวาคม เพื่อนที่ไม่ได้เจอหน้ากันเฉียดๆ3ปีแอดเมลมาตอนเกือบๆ5ทุ่ม ผมอยากจะร้องตะโกนเป็นภาษาอียิปต์ รู้สึกhappyมากมาย

คิดถึงช่วงเวลาเก่าๆที่เราเคยมีร่วมกัน เวลาผ่านไปไวมากมาย เผลอแป๊บเดียวก็จะ4ปีแล้วที่เราจากกันไป ทำไมมันไวแบบนี้นะ ผมยังรู้สึกเหมือนเมื่อวานเรายังอยู่ข้างๆกันตรงนั้นอยู่เลย

คุยเอ็มกันสักพัก ผมก็ปิดคอมเตรียมตัวรอเคาท์ดาว ใส่เสื้อกันหนาวยืนเก็กที่ระเบียงบ้าน สายลมหนาวพัดวูบ แหงนหน้าขึ้นไปก็จะเห็นเข็ดขัดนางพรานเพื่อนซี้ กี่ทีกี่ทีผมก็แยกออกแค่กลุ่มดาวเดียวี และหันไปโทรศัพท์คุยกะเจ้าตัวแทน คุยคุ้ยเขี่ยนึกถึงความหลัง จนกระทั่งอับจนคำพูด ก็วางสายหันไปกรี๊งใส่ซี้อีกคนแทน จบด้วยการง้องแง้งใส่กันแต่พอประมาณ

จนกระทั่งราวๆ23.59 ผมก็โทรไปหาคนๆหนึ่ง ซึ่งวางแผนว่าจะโทรไปหา ไปเคาท์ดาวด้วยกัน

คุยกันไปได้สักพักเดียว "แค่นี้ก่อนนะ แม่เรียก"

เปิดฉากปีใหม่ได้สวยงามเหลือเกิน

เข้าวันไหมได้สักพัก หลังพลุหมด ผมพยายามโทรกลับไปหาอีกครั้ง แต่สายไม่ว่างซะแล้ว

จนกระทั่งราวๆเที่ยงคืนครึ่ง ถึงได้คุยกันจริงๆจังๆ แต่ก็แป๊บเดียว เพราะเจ้าตัวมีคิวคุยกะเพื่อนรายอื่นๆอีก

บุญมีแต่กรรมบังนิดหน่อย ช่างมันเถอะ

รวมๆแล้ว เหมือนผมจะได้ดีใจอยู่บ้าง นึกย้อนไปเหตุการณ์ปีที่แล้ว มันเต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงและความเหนื่อยล้า

การขึ้นม.4 การสอบไม่ติดเตรียม การเรียนพิเศษเป็นบ้าเป็นหลัง การสอบตก การจิตตก ห้องใหม่ เพื่อนใหม่ การจากลา และการที่ได้ชอบใครสักคนอีกครั้ง

ผมดีใจนะ ที่อยู่รอดมาได้ครบอีกปี

ปี2008นี้ ผมไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป ไม่รู้ว่าจะสมหวังรึเปล่า ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่รอดไปจนถึง2009ไหม

แต่ผมก็ยังหวังว่าตัวเองจะมีความสุข แม้ว่าอาจทำได้แค่หวังก็ตาม

จากวันนี้ก็อีก243วัน กว่าจะถึงวันที่ผมรอคอย

ปี2008ก็ขอฝากตัวด้วยนะครับ

ปล.6/3 ใครสนใจช่วยเติมอีเมลของเพื่อนที่ขาดหายไป หลังไมค์เน้อ ช่วยกันคิดวันมีตติ้งด้วย รู้นะว่าคิดถึง+อยากเจอ