ชีช้ำกะหล่ำปลี

ลืม

 

มันบ้า

มันบ้าจริงๆ ที่จ้ำเดินตั้งไกล แค่เพื่อว่าจะได้เห็นหน้าก่อนกลับบ้าน

มันบ้า ที่รีบเดินตอนเช้า กะเวลาให้บังเอิญมาเจอกัน

มันบ้า ที่ไม่กล้าพูดว่า ให้ช่วยรอกันนิดหนึ่ง จะได้เดินด้วยกัน

มันบ้า ที่ต้องนั่งคิดถึงตลอดเวลา ทั้งๆที่อยู่ใกล้แค่นี้เอง...

และมันบ้า ที่พร่ำเพ้อตลอดเวลา ที่ผมพร่ำเพ้ออยู่ได้ ทั้งๆที่ความรักที่พูดออกไป ถูกลืมอย่างง่ายดาย

ผมชอบทราย เพื่อนห้องเดียวกัน ที่นั่งไม่ห่างกันมากนัก วันหนึ่งในคาบเรียน ตอนที่ทุกอย่างรุมเร้า คำพูดนั้นก็หลุดออกจากปากไป แล้วรู้ไหมผมได้อะไรกลับมา ความรู้สึกของผมถูกลืมอย่างง่ายดาย ด้วยนึกว่าเป็นเรื่องล้อเล่น พูดแล้วก็จบกัน

ทั้งๆที่ผมต้องใช้ความกล้ามากมายกว่ามันจะหลุดออกจากปากไป

แต่มันไม่ใช่แค่นั้น พอผมยำคำนี้อีกครั้ง ต่อกี่ครั้ง ทรายก็ไม่เคยเห็นความสำคัญของมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่เคยจำได้ว่าผมชอบ ไม่เคยใส่ใจว่าตัวเองจะทำอะไรให้ผมมีความหวัง ไม่เคยแคร์ว่าผมจะรู้สึกยังไง เจ็บปวดมากขนาดไหน

ทรายใส่ใจแค่ความรู้สึกของคนที่ทรายชอบ แล้วความรู้สึกของคนที่ชอบทรายล่ะ มันไม่สำคัญเลยหรือไง?

รู้ไหม สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคืออะไร

มันคือการเป็นคนที่ถูกลืม

ใครต่อใครเคยว่าไว้ คนเราสามารถมีชีวิตหลังความตายอยู่ในความทรงจำ หากปล่อยให้ทุกอย่างเลือนหาย ก็เหมือนฆ่าคนๆนั้นให้ตายอีกครั้ง

ในความคิดของผมแล้ว การถูกลืมทั้งๆที่ยังอยู่กันตรงนี้ ไม่ได้ลี้หนีหน้าไปไหน ไม่ได้ห่างไกล ยังคุยกันอยู่ทุกๆวันนั้น

มันก็ไม่ต่างจากการฆ่ากันให้ตายทั้งเป็น

ทั้งๆที่ผมยังจำทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นได้ขึ้นใจ แต่เหตุไฉนเธอกลับหลงลืมมันอย่างง่ายดาย ง่ายจนน่าปวดใจ

เพราะความรักของเราไม่เท่ากันหรือ เธอจึงไม่เคยคิดจะจำ ไม่เคยคิดจะใส่ใจผม ว่าผมรู้สึกยังไง หรือเพราะคำว่าเพื่อนมันคือกำแพงขวางกั้นระหว่างเรา หากจะกลับเป็นเพื่อนได้ก็ควรจะลืมคำว่ารักทิ้งไปเลย หากผมไม่อยากจากจร ไม่อยากร้างรา ยังอยากจะยิ้มหัวเราะกับเธออยู่ตรงนี้ ผมจะต้องลืมคำว่ารักงั้นหรือ

มันไม่ต่างกับการบังคับให้ผมฆ่าตัวเองเลยนะ

ความรักมันเจ็บปวด ผมรู้ซึ้งดี นี่ไม่ใช่หนแรกที่ผมไม่ได้รับความรักกลับคืน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ความรู้สึกของผมถูกลืมไป ไร้ค่าและไม่มีความหมาย ต่อให้มันมีความหมายสำหรับผม ก็ไม่มีความหมายสำหรับเธอ

รักมากย่อมเจ็บมากเป็นธรรมดา ผมไม่อาจคาดหวังรักใดจากใจเธอ ด้วยรู้อยู่แก่ใจว่าหัวใจเธอมีใครอยู่เต็มไปหมด ผมขอแค่ไม่ลืมได้หรือเปล่า ขอแค่จดจำตัวตนของผมไว้ ขอแค่รับรู้สักนิดว่าผมรู้สึกอย่างไร ขอแค่รู้บ้างว่าผมกำลังโมโห กำลังน้อยใจ กำลังประชดประชันบ้างก็ดี

ถ้าผมหายตัวจากไป เธอจะรู้สึกยังไงกันนะ

เพื่อนหายไปคนหนึ่ง เพื่อนที่เคยคุยกันทุกวัน หากหายไปแล้วเธอจะรู้สึกยังไง จะเสียใจหรือเปล่า หรือก็แค่ไปคุยกับคนอื่นแทน หากไม่มีผมคนนี้แล้ว

อย่าลืมผมเลยนะ

หรือบางที ผมอาจจะต้องเป็นฝ่ายเตือนความจำเธอ อีกครั้ง?

“เรียกเรามามีอะไรรึเปล่า”ทรายยืนอยู่ตรงหน้าผม เธอยังคงเหมือนเดิม สวยงามน่าหลงใหล บอบบางราวกับจะเปราะแตกหักสลายไปคามือได้ในทันที

“ก็ไม่เชิง”ผมยิ้ม ภายในใจขมขื่น “ทรายอาจจะมองว่ามันไม่สำคัญสำหรับทราย”

“เรายังชอบทรายอยู่ ทรายก็รู้ดี แต่ทรายไม่เคยจำได้ว่าเรารู้สึกยังไง มันก็แค่นั้นเอง”ผมพูดเรื่อยๆ โดยที่ไม่สนใจท่าทีของคู่สนทนาเลยแม้แต่นิดเดียว

“แต่มันคงจะไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วล่ะ ต่อให้เราชอบทรายมากขนาดไหน ต่อให้เราใจเย็นมาได้ตั้งนาน แต่ตอนนี้ เราจะไม่ทนอีกแล้ว”ผมหยิบมีดที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมา

“จะทำอะไรน่ะ”เสียงของทรายสั่นเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ

“เราแค่จะทำให้ทรายไม่ลืม”ผมอธิบาย “เราเพิ่งนึกได้ว่าวิธีแก้เผ็ดคนที่ไม่จำ คือการทำให้เรื่องบางเรื่องประทับอยู่ในความทรงจำของทรายตลอดไป จนกว่าทรายจะตาย”

“ทรายจะต้องจำเอาไว้ว่า ทรายทำให้ใครบางคนเสียใจ ทรายรู้รึเปล่าว่าการถูกลืมทั้งๆที่เรายังเจอหน้ากันทุกวัน มันเจ็บมากเลยนะ”ผมหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีแดงฉานพุ่งออกมาจากลำคอของตัวเองเปรอะเต็มหน้าของผมไปหมด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของทราย

“ค่อกๆ”ผมไอ ร่างกายพยายามสูดลมหายใจไปตามปกติ แต่ไม่มีประโยชน์ ลมหายใจนั้นรั่วออกมาตามบาดแผลของผม ทุกอย่างค่อยๆดำมืดลงทุกที ทั้งๆที่ยังกลางวันอยู่แท้ๆ เสียงตื่นตระหนกดังขึ้น และค่อยๆเบาลงไปทุกที ผมมองอะไรไม่เห็นอีกต่อไป

ลาก่อนนะทราย แล้วเธอจะไม่มีวันลืมผม...อีกเลย

ไม่มีวันลืม ว่าใครคนหนึ่งตายต่อหน้าเธอ

the bad end

 

 ---------

หาเพลงที่เหมาะสมไม่ได้ซะที - -"